Kialna

Ik weet niet wat het is. Ineens komt er een kinderpardon. Iniatief: GroenLinks. Uiteraard. Zelf ben ik SP-er, aardig links. Maar groenlinks is in ‘mijn’ ogen doorgeslagen. Groenlinks is een van die partijgen waarbij ik de indruk krijg dat ze roepen zonder er verstand van te hebben of erover nagedacht te hebben. Ik ben een normale burger. Ik zit niet bij een politieke partij, en ik weet ook niet precies hoe het gaat in de 2e kamer. Ik vertel dan ook wat MIJN indrukken zijn.

Geval Mauro was een ‘uitzondering’. Maar ik vind het best sneu. Mauro wist dat hij weg moest. 8 jaar lang in procedures gezweefd. Wel of geen Nederlander? Dan moet je jezelf, als Nederlander, gaan afvragen; Heeft zo iemand dan niet meer aan een directe ‘nee’? Wij zijn een volk wat bekend staat om haar directheid, maar als het gaat om immigratiebeleid komt de bureaucratische kant van ons ‘land’ boven. Een procedure mag geen 8 jaar duren! In die 8 lange jaren leefde die jongen in onzekerheid. Ik denk dat 8 jaar lang, ronddoolen in een land, waarbij je niet zeker weet of je wel mag blijven, veel wreder is dan een ‘directe’ “Nee u kunt niet blijven” aan de grens. Bij wijze van. Direct ‘nee’ betekend verder zoeken, maar de landen om ons heen zijn daarin anders. Misschien minimaal, maar alleen Nederland lijkt te kampen met een lang/falend beleid. Zou het komen omdat de halve bevolking loopt te huilen als er weer iemand uitgezet wordt en de regering niet durft? Zwitserland is een welvarend land, met een duidelijk en onbetwistbaar immigratiebeleid. Denemarken heeft de grens ook min of meer dicht. Duitsland lijkt in twijfel te zijn. Angela Merkel noemde de ‘Multiculturele Samenleving’ mislukt. Ja en nee.

We hebben ze nodig. Zonder immigranten zal bepaald werk niet gedaan worden. Werk waar we beroemd om zijn, waar we veel export in hebben. Wat dacht je van de kassen in westland? De eigenaren mogen dan wel Nederlanders zijn, maar de mensen die er werken zijn nauwelijks Nederlanders. De meeste Nederlanders willen niet werken voor een laag salaris en een CAO die wat magertjes is, als er verderop een bedrijf zit wat het dubbele bied. Dat is eigenlijk best begrijpelijk aangezien onderwijs in Nederland hoog aangeschreven staat. (Maar voor hoelang nog? Komen we op terug) Nederlanders zijn gemiddeld best hoog opgeleid. Ten opzichte van de wereld dan. Staan we ook bekend om. Maar werken in de velden doen we eigenlijk niet meer. Daar hebben we onze immigranten voor nodig. Polen werken maar al te graag. In de zomermaanden komen ze hierheen om te werken en gaan in de winter weer naar huis en v.v. Voor hen is geld geld. Ons vooroordeel zit hem in de uitkeringstrekkers. Maar daar hebben we ook genoeg Nederlanders van. Het systeem is best scheef, gezien het feit dat niet-bestaande personen een uitkering kunnen aanvragen, maar iemand die geregistreerd is dat niet zomaar kan. Ook is vaker in onderzoek naar voren gekomen dat er met de sollicitatieplicht gesjoemeld wordt. Mensen sturen sollicitaties in zonder serieus te zijn. Sommigen willen niet werken. Ze krijgen het geld in de schoot geworpen, tot grote verontwaardiging van (hard)werkende Nederlanders. Sommige uitkeringstrekkers willen wel degelijk werken, maar worden buiten spel gezet zonder genade. Immigranten waarvan we niet weten of ze legaal of illegaal zijn, krijgen ook geen baan. Of juist wel, zodat er met salaris gesjoemeld kan worden. Al met al, de situatie is wat vreemd.

Dat neemt echter niet weg dat mensen in een asiel zoekers centrum daar veel te lang zitten. 8 jaar zonder baan, in een ‘vreemd’ land is gewoon te lang. Je bent gewend geraakt aan het klimaat, de taal (of je die dan wel of niet spreekt maakt niet uit), de normen en waarden en de mensen. Dit geld dus ook voor kinderen. En nu komen we terug waar we begonnen zijn. Kinderen. Kinderen zijn veel dynamischer dan volwassenen. Iedereen is weleens verhuisd. Kinderen maken vrij snel nieuwe vriendjes, ongeacht de taal. Deed je op vakantie ook. Een oud docent van me is geëmigreerd naar Nieuw-Zeeland. Dat is voor z’n zoontje wennen geweest, maar ze zijn gelukkig. “Ja, maar Nieuw-Zeeland is wel wat anders dan Afrika….(of elk ander willekeurig ontwikkelingsland)”

Opnieuw, ja en nee. Ze worden niet direct voor de leeuwen gegooid. Als iemand écht niet terugkan ivm oorlog of erbarmelijke situaties, is mij altijd bijgebleven dat ze konden blijven. Maar als iemand terug moet, is het gevaar meestal al geweken. Zeker wat betreft kinderen. Ik betwijfel ook ten zeerste dat de Nederlandse regering zomaar iemand op het vliegtuig zit zonder enige regelingen te treffen in het land van herkomst. En als ze dan wél in een erbarmelijk land terecht komen, dan is dat iets waar ‘we’ zelf ook nog deels voor verantwoordelijk zijn. Dat zo’n gezin naar Nederland komt, zonder regelingen te treffen is een riskante gok wagen. Emigreren naar Nederland moet gewoon kunnen, geregeld en al, net als in alle andere landen. Ambassades hebben we genoeg, banen of een business opstarten kan hier altijd, regel een huis, en pas als je alles voor elkaar hebt, kom je hierheen, ingeschreven en al. Als men dit doet, is het ook al voorbereid op het leven in Nederland. Maar hier komen zonder enige regeling, op de gok, is min of meer ‘eigen schuld’. Een risico wat men blijkbaar durft te nemen. En niet vreemd ook, als je ziet dat een proces 8 jaar kan duren. Want in die 8 jaar denkt men zich te kunnen vestigen en een kans te maken om te kunnen blijven, ondanks dat men hier op de gok kwam. De 8 jaar vast zitten kunnen je een illusie geven. Ik verwacht ook niet dat ik ineens op de grens van Oostenrijk kan staan en verwachten dat ik daar kan wonen.

Dit brengt me direct naar het volgende onderwerp

Wat betreft die verantwoordelijkheid in ‘ontwikkelingslanden’, die is niet volledig op ons af te schuiven. Wij willen alleen maar goed doen en helpen. Toch? Ja dat is wel de spirit, maar ik geloof er niet meer echt in. Decennia lang geven we al miljarden aan goede doelen. Zelfs nu we in een recessie zitten, doneren mensen honderden euro’s tegelijk voor het goede doel. 9 van de 10 keer zien we er alleen niets van terug. Het is eigenlijk erg jammer, want we bedoelen het goed als Nederlanders. We hebben het beter dan zij, wij kunnen wel wat missen. Het geld komt alleen vaak terecht bij de ‘regeringen’ van die landen, en daar koopt men wapens zodat ze hun mini-oorlogjes kunnen voortzetten. Er wordt niet of zelden geïnvesteerd in het land zelf. Als het land de ogen zou openen en zou investeren in landbouw zou het al veel schelen. Zolang we alleen maar geld storten in plaats van mensen sturen, veranderd er weinig.

Elke maand doneer ik aan LiveBuild. Dat is de enige goede doelen organisatie die ik steun. Zij filmen hun prestaties, steen voor steen. Ze bewijzen hun werk, en dat is belangrijk. De directeur stond zelf op straat te werven, sprak mij aan en ik raakte met hem in gesprek. Ik heb hem later nog een aantal keer gezien, ook stonden ze op festivals. Echter zie je diezelfde directeur ook op zijn kniëen in een vies shirt meehelpen om een school of ziekenhuis te bouwen. Op film. Dat is voor mij een bewezen goed doel. Daar doneer ik dan ook graag aan.

Het jaar 2011 zou weleens een jaar kunnen zijn waarin allerlei regimes omvielen. Dictators maar ook goede doelen die nooit goed bleken te zijn. Onderzoeken kwamen aan het licht, met waar ons geld eigenlijk heenging. Pink Ribbon was er één van. Het geld was nooit naar onderzoek gegaan. Bij Artsen zonder Grenzen kwam er ook wat naar voren, maar niet al te schandalig. Maar helaas, al ons geld wat naar Japan is gegaan, daarvan is een deel gebruikt voor walvisjacht. Jammer. Ik hou van japan, maar dat was ook jammer. Ik weet ook nog dat ik zei dat Japan in feite onze hulp niet zozeer nodig heeft. Ja het is zielig, maar hun economie was veel sterker dan de onze. Veel wegen waren in een week alweer hersteld. Dat neemt niet weg dat er veel slachtoffers vielen. Het gaat erom, dat geld een valuta is. Het wordt pas goed of fout door wat je ermee doet, zoals ASN dat mooi zegt. Maar zodra jij het doneert, is het aan de ontvanger wat hij ermee doet. En meestal gaat dat mis. En ondertussen vind men het vreemd dat men steeds minder in goede doelen gaat geloven. We willen resultaten zien. Na decennia lang storten mag dat ook wel.

Serious Request is absoluut een goed iniatief, maar ik heb er niets mee. Als je écht iets wil doen voor de wereld, moet je ervoor werken. Ik wil een betere wereld voor iedereen, maar ik ga daar zelf voor werken, en er zelf wat aan doen, aangezien ik mijn geld niet aan anderen toevertrouw zonder dat ik daar controle over heb. Je hebt meer aan ambitie en hard werk, dan aan die paar euro die je blijkbaar kunt missen. Het zullen niet mijn euro’s zijn waar straks wapens van gekocht gaan worden zonder mijn goedkeuring. Ik wil geen bloed aan mijn handen hebben zonder dat ik dat weet. Als ik bloed aan mijn handen heb, wil ik daar ook verantwoordelijk voor zijn.

Maar Nederland heeft ook hulp nodig. Het hele jaar hoor je men over de crisis, recessie, geld tekort, bezuinigingen enzovoorts. Infra, onderwijs, zorg, telecom, OV, landbouw en mileu, alles gaat keihard achteruit, terwijl er geïnvesteerd moet worden. Recessie weerhoudt ons ervan om geld uit te geven. Juist het laten rollen van geld doorbreekt die recessie! De negatieve spiraal moet verbroken worden. Maar dat kan niet, want er is geen geld. Armoede hier en armoede daar. Studenten overleven met moeite en als klap op de vuurpijl een enorme schuld op hun schouders. Geld wordt overal vandaan gepeuterd, geleend en getoverd. Rentes doen niemand meer iets, als ze maar geld hebben. Wekelijkse boodschappen moeten gedaan worden. Al is het maar een brood en een pak melk. Armoede bestaat niet in Nederland? Toen dat werd gezegd ontplofte half Nederland. Maar als je dan wil zeggen dat men geld naar Nederland moet storten ipv Afrika is het het einde van de wereld. “Want wij hebben het beter dan zij” Tuurlijk, maar je kunt niets voor anderen betekenen als je zelf niets bent. Je kunt geen liefde geven als je het niet kan ontvangen. Zo is het hier net zo. We kunnen niet aan hen geven wat we zelf niet hebben. Orde en stabiliteit. Het lijkt alsof we dat hebben, maar we weten allemaal dat het zo afgelopen kan zijn.

Ik word uitgemaakt voor rechts, maar ik ben een socialist. Ik wil het beste voor iedereen, maar wel eigen land eerst. Anders kun je nog niets betekenen voor andere landen. Want als straks de EU valt, wie helpt ons dan? De VS zal het niet zijn. Reken er ook maar niet op dat de Verenigde Arabische Emiraten ons gaan helpen. Of India, of China. Nee wij mogen onze eigen boontjes doppen, want dat kunnen we klaarblijkelijk. Of toch niet? Een blik in de geschiedenis leert ons dat we nooit echt goed konden samenwerken zodra er geen ‘eenheid’ was in Europa.